تبليغاتX
ناشــــــــــــکـــــــــــــیــبــــــا
 

 

 

اون روزا که دِله بود

دِله پر حوصله بود

انتظار دیدنت

پشت هر پنجره بود

اون روزا که دله بود

دله پر حوصله بود

نامه های خط خطیم

همه از رو گله بود 

اون روزا که دله بود

دله پر حوصله بود

دستمالای گره بسته

پرِ نعنا ؛ دسته دسته

توی خاکِ باغچه هامون 

بوی ریحون ریشه بسته 

 

گرامافونای بوقی

شعر عشقی و فروغی

گوله گوله اشک می ریختیم

پشت خنده دروغی

یادته؟

یادته گفتی صدام کن 

توی خلوت تو شلوغی

اون روزا که دله بود 

دله پر حوصله بود

نامه های خط خطیم

همه از رو گله بود

 

 

                                                                                              شعر از محمد صالح علا

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم دی 1386ساعت 15:19  توسط وحید | 

دیدار

لحظه دیدار نزدیک است .

              باز من دیوانه ام، مستم .

                        باز می لرزد، دلم، دستم .

                                باز گویی در جهان دیگری هستم .

                                                    های ! نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ !

                                                                         های ! نپریشی صفای زلفم را، دست!

                                                                                                             آبرویم را نریزی، دل !

                                                                                                                              - ای نخورده مست -

                                                                                                                                          لحظه دیدار نزدیک است

 

اشعار مهدی اخوان ثالث

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم دی 1386ساعت 12:14  توسط وحید | 

 کلاغ و طوطي هر دو سياه و زشت آفريده شدند

طوطي شکايت کرد و خداوند او را زيبا کرد
ولي
کلاغ گفت : هر چه از دوست رسد نيکوست و نتيجه آن شد که مي بيني  

طوطي هميشه در قفس است 

 کلاغ هميشه آزاد

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم دی 1386ساعت 11:43  توسط وحید | 

 

 

 

 

بیکرانه

 

در انتهای هر سفر
در آیینه
دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خاک تیره این زمین                                                       
پایوش پای خسته ام
این سقف کوتاه آسمان


سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرین سفر


در آیینه به جز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است


گم گشته ام ‚ کجا
ندیده ای مرا ؟

شعار حسین پناهی - ستاره : زمستان ۱۳۷۵-قسمت اول

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم دی 1386ساعت 10:45  توسط وحید |